Chupssssss

Di ko alam kung pano ko uumpisahan to. Di ko alam kung bakit dumating sa ganito. Di ko alam kung bakit kelangan sabihin lahat ng lahat ng to.

Ikaw. Pag kasama kita lagi akong masaya. Kahit na sa panahon ako ng depression.. nakikita pa lang kita, natatawa na ko. Iba ka, eh. Ikaw yung lagi kong nasasabihan ng mga problema ko, ikaw yung laging nasasapak ko pag gusto ko ng masasapak at ikaw yung laging namumura ko pero walang pakeelam. Ikaw yung naging confidante ko.

Pero di ko alam kung bakit di nila maintindihan yun. Lalo na yung mga kaibigan mo. Tropa ka eh. Kaya nga gusto kita makasama, eh. Yung ugali mo.. swak na swak. Kahit madalas ka nagba`barbero pero di ko magawang magalit kase napapatawa mo pa din ako.

Iba talaga, chups. Yung ugali mo lang naman. Pero bakit kailangan mong magpaalam? Bakit kailangan mong lumayo? Dahil sa mga sulsol ng mga kaibigan mo? Iyakin ka talaga eh noh. :))

Kahapon.. sa sobrang stress ko kaya ikaw yung nilapitan ko. Umiiyak ako.. Pero nung nakita kita sa 711, ayan natatawa na ko. Ikaw yung nilapitan ko kahapon kase alam kong ikaw lang yung makakaintindi sakin.. kase ang kailangan ko lang naman, eh yung makikinig sakin.

Uminom tayo ng shake at kumaen ng baka na di alam ang luto kahapon. Salamat dun! Pero bigla mo na lang akong hinatak.. hinatak talaga ah. As in. Yung mapupunit na yung damit ko at mapuputol na yung braso ko at saka mo ko pinasakay sa trycicle dahil gusto mong magkaayos kame.

Ngayong di kame nagkaayos.. bat pati ikaw? Ba't pati ikaw kelangang gumulo din yung pakikisama sakin? Sinabe mo na lalayuan mo na ko. Iba kase yung tingin sayo ng mga kaibigan mo. Tinutulungan mo na ko pero ako hindi pa din nage`effort. 

Chups, salamat sa lahat. Hindi hindi kita makakalimutan kahit kinakalimutan mo na ko. Kung date na isang text ko lang sayo na pumunta ka ng bahay.. sunduin mo ko at punta tayo sa ihaw ihaw, mukang hindi na at mangyayare ngayon yun.

Naging parte ka na ng buhay ko. At walang makakapagpabago nun.

Emoterang esteeliling

Babala: Ang sumusunod ay bugso ng aking emosyon. Pagbigyan niyo na ko please.

Nitong mga nakaraang araw di ko makakaila na wala ako sa aking sarili. May kung anong mabigat na pakiramdam na nagdudulot sa akin ng kalungkutan -- na parang maraming bagay ang mali. Nagsimula ang lahat nung Lunes at tila kasabay ng pagdating ng panibagong yugto sa buhay ang panibagong teacher sa physics ay mukang binagyo na ang lahat.

Signal I. Walang nangloloko kung walang nagpapaloko. 

Isang kasabihan na talaga namang hindi ko maalis sa aking isipan. At dahil sa kasabihan na yan, naisip kong walang taken for granted kung walang nagpapa-taken for granted. Marahil alam niyo na kung ano ang ineemote ng ate niyo. 

Ok na sana eh, tinulungan ko siya at nagthank you naman siya. Pero bakit di ko maalis sa isipan ko na alam niya ang nararamdaman ko at kaya siya sa akin humingi ng tulong ay dahil di ako makakatanggi. Palagi na lang kasing ganun. Ako naman si tanga, palaging pumapayag. Nagemotera lang ako nung sinubukan ko siyang kamustahin matapos kong gawin ung favor niya. 

At ayun, hindi na naman siya sumagot sa tanong ko. Tila magrereply lang siya kapag siya ang may kailangan. Badtrip. Nakakainis. Mula nung gabing yun, tuloy-tuloy na ang emote ko. "Ayoko na!"-- paulit-ulit kong sinasabi sa aking sarili kahit pa pauli-ulit din naman akong fail! Sana lang this time mapanindigan ko na.

Signal II. Friends come and go

Ayoko sanang maniwala sa quote na yan. Kung merong isang bagay akong ipagmamalaki, yun ay talagang pinapahalagahan ko ang aking mga kaibigan. Once na maging close ako sa isang tao, mabilis akong ma-attach. 

Pakiramdam ko talagang close friends na tayo. Lalo pa kapag may "grupo" na tayong kinakabilangan. Isang grupo na sana ay magtatagal ng habambuhay. Pero hindi pala ganun yun sa ibang tao. Kung minsan, napipilitan lang pala sila dahil sa ibang rason. 

Akala ko close na kami, yun pala ayaw lang niya mapalayo sa isang kaibigan niya kaya siya sumama sa grupo. Kaya naman, bigla-bigla na lang din siya aalis at mang-iiwan. Biglang hindi mamansin at kakalimutan na lang ang lahat. 

Ang saklap! Nakakalungkot pero ng dahil sa kanya, naisip kong may mga ilang bagay na hindi mo pwedeng ipilit. Dahil sa kanya, natatakot na akong ma-attach sa mga tao. Ayoko ng ganun, 'one day close friends tayo the next day kebs sayo'. Pero apparently, isang katotohanang walang equal kahit sa pagkakaibigan. Ayun.

Signal III. Saan ako patutungo?

In english, where do I go from here? Ako na ang kuma-career crisis. Mula pa nung isang buwan ay napapaisip na ako sa aking future. 

Oo, ako ay nag-aaral ngayon at ang hindi pa din malinaw sa akin. Hindi ko mahanap ang specific field na magiging buhay ko. Maraming tanong ang di ko masagot. Maraming posibilidad ang aking naiisip. Ika nga, I need divine intervention or enlightenment. Siguro nga dumadating ang lahat ng tao sa ganito. Yung tipong bigla ka na lang mapapaisip kung saan ka patutungo. Minsan naman alam mo ang patutunguhan pero di mo naman alam ang daan. 

At sa totoo lang, alam ko namang lahat ng kasagutan ay wala sa kasalakuyan. Pero masasabi kong ayos ding mag-reality check once in a while. At inaamin kong wala pa akong sagot sa aking sarili pero isang malaking hakbang ang pagkakaroon ng tanong sa buhay. Sana sa mga susunod na buwan ay matuklasan ko din ang nais ko.

Signal IV. Tira-tirang damdamin.

May mga pagkakataong sa dami ng emosyon, di maiiwasang kung anu-anong bagay ang dumadapo sa isip ko. Paminsan nasasabi nating napapagod na tayo. At ngayon, sinasabi kong napapagod na ako. 

Kung kaya't pinipikit ko ang aking mata at tinutulog na lang lahat ng sakit at emosyon na gusto kong kalimutan. Alam kong sa aking pagising ay wala namang nabago ngunit kahit papaano ay pakiramdam ko ay may bagong pagkakataon ako para bumangon at maging matatag sa lahat. At sa pagsulat ko nito, unti-unting gumagaan ang aking pakiramdam. Salamat.