Ang sarap tumunganga diba? 30 mins na ko nakatunganga dito sa screen, pinipilit ang sarili na may matype kasi ito yung pinipilit ko sa utak ko... blaaaaaaaaaaaaaaah. Pero bakit ba tuwing gusto ko na eh ayun, gone with the wind ang mga laman ng utak ko. Parang ang dami kong gusto itype pero, sa tuwing pipindot na ako dito sa keyboard, puro ..... ang lumalabas.
Pano ba naman ako gaganahan magsulat. Walang nangyayaring exciting sa buhay ko. Walang gumuguhong building sa tuwing nade`depressed ako. Walang lupang bumubuka tuwing papagalitan ako ng nanay ko. Ang marami lang sa akin ngayon ay oras... oras na hindi ko alam gamitin dahil nga nuknukan ako ng tamad.
Simula ng natutunan kong maging monghe sa bahay namin, parang wala nang saysay buhay ko. Buti na nga lang at hindi ako suicidal baka wala kayong nababasa dito ngayon.
Dugo.. Sino ba ang hindi takot sa dugo? Ako :)) may nars at doktor. E nak ng tokwa, mga propesyonal yan, syempre kahit sino e masasanay pag naging ganyan ka. Wag mo i eexample sa kin ang mga mamamatay tao. Takot din yang mga yan, nakasanayan lang din. Yung mga tulad nung sa Saw o kaya yung mga serial killer sa pelikula, meron naman yan pinaghugutan kung bakit sila nagkaganun. Kaya wag ka na mag isip pa kasi walang taong hindi takot (o natakot kahit isang beses) sa dugo. Ako lang talaga. Bwahahahaha!
Pero pagdating naman sa mga pelikula o palabas, masasabi kong walang kakutob kutob ko itong tinatangkilik. Pano ba naman, alam mo na ang mangyayari. Handa na sarili mo sa makikita mong juice na kulay dugo. Ganito kasi lagi ang settings: May isang grupo ng magkakaibigan. Maliligaw sila. May makikitang nakakatakot na bahay. Dahil utos nga ni direk, papasukin nila. Isa isa silang mamamatay. Ang ending, magkakatuluyan yung dalawang bida na mortal na magkaaway sa umpisa at sila lang makakaligtas. Minsan bago pa dumating ang ending e may sex scene pa sila. O diba panalo? Ilang pelikula na bang ganito ang tema ang nabuhay ang lahat at wala man lang napatay yung killer? Wala. Kaya kahit minsan, hindi na ko nathrill sa ganyang mga pelikula.
Yan ang uso sa Amerika. Yan ang tinatangkilik nila. Pero sa tin meron ding ganyang "cliche" o mga recycled ideas. Manood ka ng mga action movies. Yung mga tipong Robin Padilla o Bong Revilla. Ganito setting: Mabait na tao si [insert bida name]. Mamumurder ang pamilya at mapagkakamalang killer si bida. Magtatago si bida. Yung mastermind, huhuntingin si bida. Magkakaroon ng car chase. Sasabog ang mga kotseng mga panahon pa ni kopong kopong. Mauubos ni bida ang lahat ng kalaban. Magkakaroon ng last dialogue ang bida at mastermind na karaniwang title ng pelikula. Mapapatay ni bida si mastermind. Dadating ang mga pulis, senyales ng ending ng pelikula.
O di ba mas panalo tayo? maaksyon na, madrama pa.
Sasabihin ng iba, yan yung mga makalumang pelikula. Di na uso yan. Hep hep hep. Jan kayo nagkakamali!
Kanina lang (o kahapon ba?) bigla akong napatawa habang nanonood ako ng 100 days to heaven. Mejo nadadala na ako nung palabas ng biglang nasa scene na ni Jewel mish at saka ... di ko kilala yung lalaki. Haha!. Etong si babae eh, mukang nagp`propese sa lalake. Eto namang si lalake, eh ayaw kaya naisipan makipagbreak. Pinalabas siya ni babae ng pintuan at kunwareng nagd`drama si lalake. Pero nung kinalaunan masaya pa to si lalake. How epic, right? Kung sa totoong buhay.. Kakalas ka pa ba sa mayaman at magandang babae? Hahahaha!
Pero sa totoo lang, bilib na bilib ako sa mga scriptwriter ng mga Pelikulang Pilipino. Hindi ko alam kung san sila pumupulot ng mga salitang ginagamit nila sa scripts at nagagawan nila ng magandang linya ang mga bida tulad nito:
Yan ang linyang nagpasikat kay Mark Lapid. Sa sobrang benta ng linya nyang yan e nagsulputan ang kung ano ano parodies sa youtube. Ganyan kagaling ang pinoy. Dahil jan saludo ako! Sila ang inspirasyon ko ngayon sa pagsusulat. [Insert sarcasm here]
Malay nyo, ako na ang susunod na gagawa ng pinakasikat na one liner sa buong pinas, pati na rin sa buong mundo! [Insert sarcasm here again]
Hahaha! Pero............... minsan lang talaga ang mood kong tumangkilik ng local na pelikula. Dahil nga.... di kagandahan. Oh, san ka makakakita na horror movie dito sa pilipinas na nakakatakot talaga? 1 out 10 lang.
Sa totoo, sa buong buhay ko. Isang palabas lang talaga na lokal ang pinakagusto ko.. "One more chance" ni Bea alonzo at John Lloyd. At eto ang lines na pinaka gusto ko: "Siguro kaya tayo iniiwanan ng mga mahal natin dahil may darating pang ibang mas magmamahal sa'tin - 'yung hindi tayo sasaktan at paasahin...'yung magtatama ng lahat ng mali sa buhay natin"."
MyGhaawd!
Tuesday, August 30, 2011
Saturday, August 27, 2011
SAN LUKAS: Nanalo daw tayo?
Sigaw ng San Lukas: Nanalo daw tayo?
Hayy. Juskooo. Di ko alam kung matutuwa ba dapat ako o hinde, eh. Biyernes, araw ng wika sa SOLS. Kami ay lumaban sa patimpalak ng katutubong sayaw. At naisip namin na TINIKLING dapat ang sayawin namin dahil ito ang pambansang sayaw ng ating bansa. Isip dito isip doon ng mga steps. Pero.. walang mailagay sa isip. Nawawalan na ng pag asa. Lahat kame sinasabi na kaya namin to.
..............
Dalawang araw na lang? Oo dalawang araw na nga lang ang natitira para magisip kame kung anong gagawin namin. Sa unang araw, naghanap na kame ng buho. Buti na lang may nahanap kame. Nung ika hapon` binigyan kame ng time para magpractice pero wala kaming nagawa kasi ang hirap controlin ng mga kaklase ko. Ang nagawa lang name ay magpukpok ng magpukpok ng kawayan. As in yun lang talaga. Ni`formation nga.. Walaaaaaaaa eh... Nawawalan na talaga ako ng pag asa. Zzzzzz.
Alright.
Ikalawang araw. Sasali pa ba tayo? Ika ng bawat isa. Nabadtrip na ako, naiyak na ko, nag walk out na rin ako. Ohmeygaaawwwdd! Pero section ko to! Kailangan may gawin ako. Pagkatapos ko umiyak, bumalik ako sa covered court. Nag kunwari lang ako ng di nag walk out, kunwari kinuha ko yung tema at kinopya ko. Hahaha! Syempre, para hindi halata. Pagbalik ko naman ng covered court, di ko naman nahalata sa muka nila na natatawa sila dahil bumalik ako. Hahaha. Chos!
Back to the ball game. Last 2 hours na nga lang ang natitira.
4 o`clock na at uwian na. Pinapaalis na kame sa covered court at di namin alam kung san na nga ba kame magp`practice dahil wala pa kameng nagagawa kahit isa. At nung nakapasok na kame sa small gate ng school kung san kame pinadpad ng mga kawayan namen ay dun kame nagstay. Actually, umuulan na nga nun eh. Pero hindi kami natinag, nagpaulan na nga kame. Last 1:30 mins na lang ang natitira.
Ako: St.Luke ayos na tayo..
At ayun umayos na nga ang lahat. Lahat pinapaalis kame. Si Sr.Beth, Manong guard, Sir.Amodia at Ang adviser namin na hindi naman kami sinusoportahan ay pinapaalis kame. Buti na lang to si Sr. Letty masayang nanunuod samen. Tinuturuan pa nga kame kung pano ang gagawin namin.
Madami ng nagawa.....
Shet. Adrenaline rush!
Sr. Letty: Last 5 mins.
St. Luke: Opo, saglit na lang po to..
At ng 6`oclock nagpaysa kame ng itigil na. Bukas na lang daw. Ang usapan 4:00 am sa covered court. Pero nagsimula kame ng 5:30. Funny isn`t? Filipino time nga naman.
Araw ng patimpalak.
Panagalawa pa kameng magpe`perform. Ohmeygaaawwddd! Wala na talaga kameng nagawa. 2 hours? Dere`deretso kame. Hahaha. Sabi namin ie`enjoy na lang namin. At pagdating nga sa stage. Yeah! \m/ We really enjoy it! Nagkalat kame. Hahaha.
Sinasabi na yung mga nanalo..
Emcee: 1st place.. Ikaapat na pangkat... (di na kame umaasa na mananalo kame. Kasi ang alam talaga namin yung kabilang section na yung mananalo. natutulog na nga lang kame eh) SAN LUKAS!
Ang dami naming reaction. Ako natulala na lang dahil di ko alam kung totoo nga ba ang narinig ko, dahil nga nagkalat kame. Haahahaha! Pero ayun, naiyak talaga ako. Di sayang yung paghihirap ko. :))
I`m so proud sa section na to. See? Wala kameng proud and supporting adviser pero nagagawa naming tumayo sa sarili naming mga paa. Alam namin kung anong ibig sabihin ng FOLK DANCE sa MODERN. Hahaha. LoLjk. Baka resbakan niyo ko. Pero.. Seryoso.. Di kame nagexpect.
Aaaaaaaaand.. Nga pala. Last option kame dahil yung iba na disqualified kasi nag modern. Pero a tleast. We did it! :))
PS: Being bitter is a waste of time. It doesn't change anything. It messes with your mind and steals your happiness. :)) So, don`t be.
Aaaaaaaaaand.
Please? Walang trashtalk-an. Tanggapin na lang. ;)
Hayy. Juskooo. Di ko alam kung matutuwa ba dapat ako o hinde, eh. Biyernes, araw ng wika sa SOLS. Kami ay lumaban sa patimpalak ng katutubong sayaw. At naisip namin na TINIKLING dapat ang sayawin namin dahil ito ang pambansang sayaw ng ating bansa. Isip dito isip doon ng mga steps. Pero.. walang mailagay sa isip. Nawawalan na ng pag asa. Lahat kame sinasabi na kaya namin to.
..............
Dalawang araw na lang? Oo dalawang araw na nga lang ang natitira para magisip kame kung anong gagawin namin. Sa unang araw, naghanap na kame ng buho. Buti na lang may nahanap kame. Nung ika hapon` binigyan kame ng time para magpractice pero wala kaming nagawa kasi ang hirap controlin ng mga kaklase ko. Ang nagawa lang name ay magpukpok ng magpukpok ng kawayan. As in yun lang talaga. Ni`formation nga.. Walaaaaaaaa eh... Nawawalan na talaga ako ng pag asa. Zzzzzz.
Alright.
Ikalawang araw. Sasali pa ba tayo? Ika ng bawat isa. Nabadtrip na ako, naiyak na ko, nag walk out na rin ako. Ohmeygaaawwwdd! Pero section ko to! Kailangan may gawin ako. Pagkatapos ko umiyak, bumalik ako sa covered court. Nag kunwari lang ako ng di nag walk out, kunwari kinuha ko yung tema at kinopya ko. Hahaha! Syempre, para hindi halata. Pagbalik ko naman ng covered court, di ko naman nahalata sa muka nila na natatawa sila dahil bumalik ako. Hahaha. Chos!
Back to the ball game. Last 2 hours na nga lang ang natitira.
4 o`clock na at uwian na. Pinapaalis na kame sa covered court at di namin alam kung san na nga ba kame magp`practice dahil wala pa kameng nagagawa kahit isa. At nung nakapasok na kame sa small gate ng school kung san kame pinadpad ng mga kawayan namen ay dun kame nagstay. Actually, umuulan na nga nun eh. Pero hindi kami natinag, nagpaulan na nga kame. Last 1:30 mins na lang ang natitira.
Ako: St.Luke ayos na tayo..
At ayun umayos na nga ang lahat. Lahat pinapaalis kame. Si Sr.Beth, Manong guard, Sir.Amodia at Ang adviser namin na hindi naman kami sinusoportahan ay pinapaalis kame. Buti na lang to si Sr. Letty masayang nanunuod samen. Tinuturuan pa nga kame kung pano ang gagawin namin.
Madami ng nagawa.....
Shet. Adrenaline rush!
Sr. Letty: Last 5 mins.
St. Luke: Opo, saglit na lang po to..
At ng 6`oclock nagpaysa kame ng itigil na. Bukas na lang daw. Ang usapan 4:00 am sa covered court. Pero nagsimula kame ng 5:30. Funny isn`t? Filipino time nga naman.
Araw ng patimpalak.
Panagalawa pa kameng magpe`perform. Ohmeygaaawwddd! Wala na talaga kameng nagawa. 2 hours? Dere`deretso kame. Hahaha. Sabi namin ie`enjoy na lang namin. At pagdating nga sa stage. Yeah! \m/ We really enjoy it! Nagkalat kame. Hahaha.
Sinasabi na yung mga nanalo..
Emcee: 1st place.. Ikaapat na pangkat... (di na kame umaasa na mananalo kame. Kasi ang alam talaga namin yung kabilang section na yung mananalo. natutulog na nga lang kame eh) SAN LUKAS!
Ang dami naming reaction. Ako natulala na lang dahil di ko alam kung totoo nga ba ang narinig ko, dahil nga nagkalat kame. Haahahaha! Pero ayun, naiyak talaga ako. Di sayang yung paghihirap ko. :))
I`m so proud sa section na to. See? Wala kameng proud and supporting adviser pero nagagawa naming tumayo sa sarili naming mga paa. Alam namin kung anong ibig sabihin ng FOLK DANCE sa MODERN. Hahaha. LoLjk. Baka resbakan niyo ko. Pero.. Seryoso.. Di kame nagexpect.
Aaaaaaaaand.. Nga pala. Last option kame dahil yung iba na disqualified kasi nag modern. Pero a tleast. We did it! :))
Ako yung nasa stage. ;)
St.Luke..
Oh diba? Halatang di kame prepared. Hahaha
PS: Being bitter is a waste of time. It doesn't change anything. It messes with your mind and steals your happiness. :)) So, don`t be.
Aaaaaaaaaand.
Please? Walang trashtalk-an. Tanggapin na lang. ;)
Kahirapan..
Since isang linggo na ata kong di nabubuksan ang blog na`to. Sa wakas may laman na rin ang utak ko. --kahirapan--
Bakit? Eh kasi naghihirap na ang grades ko O.O . Kuhanan na ng card bukas? At what the fuck? Long weekends, Long sermon din -___-
Okay.. Moving on..
Bakit nga ba merong nuknukan ng yaman at merong sobrang hirap? Lagi ko yan natatanong tuwing mapapadaan ako jan sa may Bagong Silang. Ang daming squatter, ang daming mga pulubi. Ang daming kakalabit sa yo at mag pa-puppy eyes at magsasabing "Ate kahit konting barya lang." Hindi ka pa makakalayo e may makikita kang sobrang laking bahay. Akala mo e presidente ang nakatira. Hindi kaya sukatin ng 50 tao sa haba ng lote at sa laki ng bahay na nakatirik sa lupang yon. Para ngang sobrang ironic nung lugar. Isang larawan ng marangyang buhay sa gitna ng kahirapan.
Minsan may nakausap ako tungkol sa kahirapan ng buhay. Aktibo sya masyado. Sa sobrang aktibo e para na lang akong nanonood ng tv na hindi pede sumagot sa kanya. (Sige try mo kausapin ang TV mo, now na.) Mahirap daw makapag aral dahil nga kapos sa pera. Minsan pa nga raw kelangan nyang umabsent dahil kahit pamasahe e wala sya. Pero bilib ako sa taong to. Makikita mo ang determinasyon na makapagtapos. Makikita mo sa mga mata nya ang kagustuhang makaahon sa kahirapan.
Yan ang nakakainis na realidad sa ating mga Pilipino. Kung sino pa ang may kagustuhan na umunlad ay sya pa tong nasisilat sa gulong ng buhay. At kung sino pa ang may limpak limpak na salapi, sila pa ung nagkakalat. Totoo diba?
Marami akong kakilala na hindi nakapagtapos na ang common denominator nila ay mapera sila or pamilya nila. Marami akong kakilala na nalulong sa droga na common denominator ulit ay mapera sila. Marami akong kakilala na paeasy easy lang sa buhay dahil.... alam mo na... may common denominator sila.
Siguro dahil kahit kelan ay di nila naranasan ang hirap ng buhay. Wala silang drive or reason kung bakit kelangan nilang makatapos at magkapera dahil nga.. um... Mapera na sila. Kahit ano mabibili mo, kahit pa kaluluwa ng ibang tao. Ganyan ang karaniwang mindset ng mga mayayaman.
Hindi ko naman ginegeneralize pero un ang common. Dapat sisihin nila ang mga pelikula. Kung mapapansin mo, sino ba ang karaniwang kalaban sa mga pelikula? Sino ba ang karaniwang mga pushers, kidnappers at mga big bosses? Di ba ang mga MAYAYAMAN? Kasalanan nila to kung bakit ganito ako mag isip. Namulat ako na may takot kay Paquito (R.I.P) at kung sino sino pang mayayamang kontrabida.
Ang point ko lang, mas nagiging determinado lang ang mga mahihirap na makapagtapos dahil nga sa nararanasan nilang hirap ng buhay. Alam kong may pagkakataon na nagkakabaliktad ang mga situasyon. Alam ko rin na pede nyong sabihin sa kin na kaya nga sila mahihirap dahil kulang sila sa lakas ng loob.
Bakit ba?
E blog ko to at ang laman nito e mga naiisip ko. Kung gusto nyong ibalanse ang mga bagay bagay tulad nito post na to.
Gumawa rin kayo ng sarili nyong blog.
Hahahaha! Natatawa tuloy ako. Alright. ;)
Bakit? Eh kasi naghihirap na ang grades ko O.O . Kuhanan na ng card bukas? At what the fuck? Long weekends, Long sermon din -___-
Okay.. Moving on..
Bakit nga ba merong nuknukan ng yaman at merong sobrang hirap? Lagi ko yan natatanong tuwing mapapadaan ako jan sa may Bagong Silang. Ang daming squatter, ang daming mga pulubi. Ang daming kakalabit sa yo at mag pa-puppy eyes at magsasabing "Ate kahit konting barya lang." Hindi ka pa makakalayo e may makikita kang sobrang laking bahay. Akala mo e presidente ang nakatira. Hindi kaya sukatin ng 50 tao sa haba ng lote at sa laki ng bahay na nakatirik sa lupang yon. Para ngang sobrang ironic nung lugar. Isang larawan ng marangyang buhay sa gitna ng kahirapan.
Minsan may nakausap ako tungkol sa kahirapan ng buhay. Aktibo sya masyado. Sa sobrang aktibo e para na lang akong nanonood ng tv na hindi pede sumagot sa kanya. (Sige try mo kausapin ang TV mo, now na.) Mahirap daw makapag aral dahil nga kapos sa pera. Minsan pa nga raw kelangan nyang umabsent dahil kahit pamasahe e wala sya. Pero bilib ako sa taong to. Makikita mo ang determinasyon na makapagtapos. Makikita mo sa mga mata nya ang kagustuhang makaahon sa kahirapan.
Yan ang nakakainis na realidad sa ating mga Pilipino. Kung sino pa ang may kagustuhan na umunlad ay sya pa tong nasisilat sa gulong ng buhay. At kung sino pa ang may limpak limpak na salapi, sila pa ung nagkakalat. Totoo diba?
Marami akong kakilala na hindi nakapagtapos na ang common denominator nila ay mapera sila or pamilya nila. Marami akong kakilala na nalulong sa droga na common denominator ulit ay mapera sila. Marami akong kakilala na paeasy easy lang sa buhay dahil.... alam mo na... may common denominator sila.
Siguro dahil kahit kelan ay di nila naranasan ang hirap ng buhay. Wala silang drive or reason kung bakit kelangan nilang makatapos at magkapera dahil nga.. um... Mapera na sila. Kahit ano mabibili mo, kahit pa kaluluwa ng ibang tao. Ganyan ang karaniwang mindset ng mga mayayaman.
Hindi ko naman ginegeneralize pero un ang common. Dapat sisihin nila ang mga pelikula. Kung mapapansin mo, sino ba ang karaniwang kalaban sa mga pelikula? Sino ba ang karaniwang mga pushers, kidnappers at mga big bosses? Di ba ang mga MAYAYAMAN? Kasalanan nila to kung bakit ganito ako mag isip. Namulat ako na may takot kay Paquito (R.I.P) at kung sino sino pang mayayamang kontrabida.
Ang point ko lang, mas nagiging determinado lang ang mga mahihirap na makapagtapos dahil nga sa nararanasan nilang hirap ng buhay. Alam kong may pagkakataon na nagkakabaliktad ang mga situasyon. Alam ko rin na pede nyong sabihin sa kin na kaya nga sila mahihirap dahil kulang sila sa lakas ng loob.
Bakit ba?
E blog ko to at ang laman nito e mga naiisip ko. Kung gusto nyong ibalanse ang mga bagay bagay tulad nito post na to.
Gumawa rin kayo ng sarili nyong blog.
Hahahaha! Natatawa tuloy ako. Alright. ;)
Subscribe to:
Posts (Atom)